Tym razem geometryczna bryła budynku nie tylko przełamuje perspektywę, ale dosłownie unosi się w przestrzeni, niczym miejska wyspa zawieszona między niebem a ziemią. W tle zarysowuje się panorama miasta, wzgórza i przetaczające się chmury, które w połączeniu z podwójnym naświetleniem tworzą gęstą, mglistą atmosferę.
Mocna faktura, przypominająca stare odbitki srebrowe lub analogowe przetarcia, dodaje całości tajemnicy i surowego, nieco melancholijnego klimatu. Rytm poziomych balkonów centralnego bloku działa jak kotwica dla wzroku w świecie, w którym tradycyjna linia horyzontu przestała istnieć.
To ujęcie to dla mnie opowieść o ulotności – o tym, jak pod wpływem światła i techniki ciężki, betonowy krajobraz może rozpłynąć się i zamienić w kadr rodem z postapokaliptycznego snu.
Jak odbieracie tę przestrzeń – bardziej jako futurystyczną wizję czy wspomnienie z dawno zapomnianego snu?
https://pixels.com/featured/surreal-urban-landscape-reflection-joanna-redesiuk.html?product=framed-print
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz